Manaosai

The Mourning After - Ahilan Karunaharan´s TV Interview

2011-12-01T12:23:00.001+01:00

http://manaosai.blogspot.com/2011/04/mourning-after.html

தமிழ் விக்கி ஊடகப் போட்டி

2011-11-21T14:21:00.001+01:00

இணையத்தில் தமிழ்/தமிழர் தொடர்பான கட்டற்ற (public domain) பல்லூடக ஆவணங்களை (படங்கள், ஒலிக்கோப்புக்கள், நிகழ்படங்கள்) அதிகரிக்கும் நோக்கில் தமிழ் விக்கியூடகம் ஒரு போட்டியை நவம்பர் 15, 2011 இல் இருந்து பெப்ரவரி 29, 2012 வரை நடத்துகிறது. எவ்வளவோ நாட்களாக நீங்கள் எடுத்த பல படங்களும் பிறவும் உங்கள் கணினியில் மட்டும் இருந்துவிடாமல், எல்லோருடனும் பகிரும் வண்ணம் உங்கள் பங்களிப்பை வழங்கி பல பரிசுகளைப் (9 பரிசுகள்) பெறும் வாய்ப்பைப் பெறுங்கள். உங்கள் பங்களிப்பு வெவ்வேறு விக்கியூடங்களில் காட்சிப்படுத்தப்படும். மேலதிக விபரங்களை http://ta.wikipedia.org/wiki/Contest என்ற முகவரியில் பெறலாம். மேலும் இந்த போட்டியை அனைவருக்கும் அறிமுகப்படுத்தவும் உதவுங்கள். போட்டி பற்றிய சந்தேகங்கள் மற்றும் கேள்விகளை tamil.wikipedia@gmail.com என்ற மின்னஞ்சல் முகவரிக்கு அனுப்பித் தகுந்த பதில்களைப் பெறலாம்.

Happy Mothers Day

2011-05-09T09:22:00.003+02:00

by
Thileepan Selvakumaran

போறாளே பொன்னுத்தாயி.. பொலபொலவென்று..

2011-05-06T10:52:00.002+02:00

அப்போது 1996 இல் திடீரென எங்கள் வீட்டில் ஒரு முடிவு எடுக்கப் பட்டது. அது எனது மகள் நியூசிலாந்து சென்று ஒரு வருடம் படிப்பது என்பது.

என் மகளின் விருப்பம் அது. எனது கணவரின் அம்மா, அண்ணா குடும்பம், அக்கா குடும்பம் எல்லோரும் அங்கு இருப்பதால் எனது கணவரும் அதற்கு சந்தோசமாகச் சம்மதித்து விட்டார். எனது கணவரின் அண்ணனுக்கோ, அக்காவுக்கோ பெண்குழந்தைகள் இல்லாத காரணத்தால் அவளின் வரவையொட்டி அவர்களும் பெரிய ஆரவாரப்பட்டார்கள். எனது விருப்பு, வெறுப்புகள் முற்றிலுமாக இந்த விடயத்தில் அடிபட்டுப் போய் விட்டது. நான் கையாலாகதவளாய் நின்றேன்.

பிரிவை நினைத்து மிகவும் பயமாக இருந்தது. மனசு சோர்ந்து சோர்ந்து அழுதது. ஆனாலும் அவள் நியூசிலாந்து போவது உறுதியான முடிவாகி விட்டது. அவளை அழைத்துப் போவதற்கு நியூசிலாந்திலிருந்து எனது கணவரின் அண்ணா, அண்ணியும், மாமியும் ஜேர்மனிவரை வந்திருந்தார்கள்.

அவர்கள் எல்லோரும் புறப்படுவதற்கு முதல்நாள் இரவு எல்லோரும் சேர்ந்திருந்து கதைத்துக் கொண்டிருந்தோம். அப்போது ஒவ்வொருவரும் ஒவ்வொரு பாட்டுப் பாட வேண்டும் என்று எனது மைத்துனர் கேட்டுக் கொண்டார். ஒவ்வொருவரும் பாடினார்கள்.

எனது மகள் போறாளே பொன்னுத்தாயி... என்று இந்தப் பாடலைப் பாடத் தொடங்கினாள். அவள் கண்களிலிருந்து பொலபொலவென்று கண்ணீர் கொட்டியது. அப்போதுதான் அவளின் கவலையை முழுவதுமாக என்னால் உணர்ந்து கொள்ள முடிந்தது. கொஞ்சம் நான் வலிமையாக இருந்திருந்தால் அந்தப் பயணத்தைத் தடுத்திருக்கலாம் என்று தோன்றியது. இன்றும் கூட கண்கலங்காமல் இந்தப் பாடலை என்னால் கேட்க முடிவதில்லை.

The Mourning After

2011-04-04T08:53:00.002+02:00

BELIEVABLE CHARACTERS IN ONE-MAN SHOW

The Mourning After
Written and performed by Ahi Karunaharan
Directed by Miria George
Tawata Productions

at THE BOX, Buick St, Petone, Wellington
From 30 Mar 2011 to 2 Apr 2011

Reviewed by Ewen Coleman, 1 Apr 2011
originally published in The Dominion Post

Telling one’s story is an important part of any culture and using theatre as a medium f0r this is becoming increasingly popular. It is therefore interesting to see this happening with what many would consider a lesser known culture within NZ society, that of the Sri Lankans.

Although born in the Britain and raised in Sri Lanka for the first seven years of his life writer, performer Ahi Karunaharan has spent the past 21 years in NZ, including graduating from Toi Whaakari: NZ Drama School.

It his connection with his own people and his sense of theatricality that has inspired him to create a fascinating one man show – The Mourning After. Although the characters and incidents are fictional much of the material for the show has been garnered from the lives of real people.

The narrator Karunaharan leaves NZ to return to the family village in Sri Lanka with the ashes of his deceased father and a photo, that of an unknown women given to him by his father before he died. What he finds on his return is heartbreaking, the village is one of many wiped out in the 2004 Boxing Day tsunami. Little was left after the devastating waves and little has happened since. One of the characters, a fisherman, now spends his time, six years later, alone, foraging through the rumble looking for family treasures.

As the narrator meets up with various characters looking for answers to who the women in the photo is and what relevance she has to his family the wider issues of loss, love and family frictions are canvassed.

When Karunaharan started working on this piece 15 months ago, he would not have anticipated the disasters that were going to befall Christchurch and Japan would add poignancy.

Unlike many other multi-character one person shows where it is difficult to differentiate between the many characters, Karunaharan has limited himself to the narrator and four main characters thus allowing himself to develop these into real believable people with their own characteristics which he portrays with confidence and feeling. The uncle, the fisherman, the old lady at the gate and the niece calling the crows are all cleverly imbued with their own idiosyncrasies through gesture, voice and movement.

The stance, poise, bent body, turned in toes of each coupled with Karunaharan’s graceful agility to move around the stage brings the piece alive. There is also tension between the characters as the identity of the women in the photo is slowly revealed which adds depth, making it a most engaging and entertaining piece of theatre.
______________________________
For more production details, click on the title above. Go to Home page to see other Reviews, recent Comments and Forum postings (under Chat Back), and News.

See also reviews by:
John Smythe

சங்கடங்கள்

2011-03-22T11:00:00.000+01:00

வர வர Privacy என்பது கிடைக்காமலே போய் விடுகிறது. எங்கு சென்றாலும் தெரிந்தவர்கள்.

பிள்ளகைளுடன் படித்தவர்கள், வேலை பார்த்தவர்கள், பார்ப்பவர்கள், எனக்குத் தெரிந்தவர்கள் என்று எங்கும் நிறைந்திருக்கிறார்கள்... அந்தத் தெரிந்தவர்கள்.

சில வாரங்களுக்கு முன், சற்று ஆறுதலாக இருந்து கதைப்போமே என்று நண்பியுடன் ஒரு சிற்றுண்டிச்சாலையில் சென்றமர்ந்தேன். இரண்டு கதைதான் கதைத்துச் சிரித்திருப்போம். அதற்கிடையில் எனது மேலதிகாரி, தனது உப அதிகாரிகள் இருவருடன் வந்து “ஹலோ“ சொல்லி விட்டு எமக்குப் பின்னால் இருக்கும் மேசையில் அமர்ந்து கொண்டார். அதற்குப் பின் சற்று உரத்துக் கூடக் கதைக்க முடியவில்லை. மனம் விட்டுச் சிரிப்பதெங்கே!

வரி இலாகாவில் கொஞ்சம் பொய் எழுதினால்தான் வருடம் முழுவதும் கட்டியவரியின் ஒரு கணிசமான பங்கையேனும் திருப்பிப் பெறமுடியும். கடந்த வாரம் அப்படித்தான் பத்திரங்களை நிரப்பிக் கொண்டு வரி இலாகாவுக்குச் சென்றேன். நிறையப் பேர் காத்திருந்தார்கள். நானும் காத்திருந்து எனது முறை வர உரிய அதிகாரியிடம் சென்று பத்திரங்களை ஒப்பித்தேன். சில கேள்விகளின் பின் “நீங்கள் துமியின் அம்மாதானே..!“ என்றார். நான் ஆச்சரியத்துடன், நீங்கள்.. என்ற போது, “நான் துமியின் கைப்பந்தாட்ட ரெயினர்“ என்றார். மிக நட்பாக அவர் என்னோடு கதைத்து, பத்திரங்களைச் சரிபார்த்தாலும் என்னுள்ளே சங்கட உணர்வு.

உடற்பயிற்சி நிலையத்துக்குச் சென்றால், வழமையாக அங்கு வருபவர்கள் ஒரு ´ஹலோ` வோடோ அன்றி அது கூட இல்லாத IPhone னோடோ ஐக்கியமான படி உடற்பயிற்சி செய்து கொண்டிருப்பார்கள். எந்தத் தொந்தரவும் இருக்காது. இப்போது அந்த சுதந்திரம் கூட இல்லாது போய்க் கொண்டிருக்கிறது. கடந்த வாரம் எனது குடும்பமருத்துவர் எனக்குப் பின்னால் நின்று சைக்கிள் ஓடிக் கொண்டிருந்தார். நேற்று பின்னால் குடும்ப வைத்தியர். பக்கத்தில் எனது பகுதிநேர வேலை மேலதிகாரி.

சனிக்கிழமைகளில்தான் எனது கணவருடன் Shopping, அது.. இது.. என்று வெளியில் சுற்றுவேன். ஒவ்வொரு முறையும் சிலர் என்னைப் பிடித்து விடுவார்கள். “ஹாய் சந்திரா..! எப்படி இருக்கிறாய்? கண்டு கனகாலம்.. போன்ற பாணிகளில் அவர்கள் பேச ஆரம்பித்து விடுவார்கள். ஒவ்வொரு முறையும் ஒவ்வொருவரையும் முறித்துக் கொண்டு போக வேண்டியிருக்கும். அல்லது எனது கணவரின் முறைப்பைச் சம்பாதிக்க வேண்டியிருக்கும்.

இதயமலர்கள்

2010-11-27T15:02:00.000+01:00

எனக்குப் பிடித்த ராகங்கள் - 1

2010-10-19T07:07:00.000+02:00

அகிலன் கருணாகரன் - நியூசிலாந்திலிருந்து

எனக்குப் பிடித்த இராகங்களை பகிர்ந்து கொள்வதற்கு முன் ஒரு சிறிய அறிமுகம்.

தமிழ்த் திரையிசைப் பாடல்களை நான் மிகவும் விரும்பிக் கேட்பதுண்டு. இதில் மிகவும் என்கின்ற சொல் மிகவும் முக்கியமானது.

சிறு வயதில் இலங்கையில் வானொலியில் பாட்டுக்குப் பாட்டு மற்றும் இசை நிகழ்சிகள், தொலைகாட்சியில் ஒளியும் ஒளியும் அல்லது பொன்மாலைப் பொழுது போன்ற நிகழ்சிகள் மூலம் தமிழ் திரையிசை என் குடும்பத்தில் நுழைந்தது. அன்று தொடங்கியது தமிழ் திரைப்படப் பாடல்களுக்கும் எனக்கும் இடையான ஒரு அளவு கடந்த, ஆக்ரோஷமான, அன்பான, சில வேளைகளில் ஆவேசமான ஒரு பயணம்.

இங்கே எனது தந்தையை நான் குறிப்பிடவேண்டும்.

என் இசைப் பிரயாணத்தில் என் தந்தைக்கும் பெரும் பங்கு உண்டு. அவர் முறையாகச் சங்கீதம் படிக்கவில்லை என்றாலும் அவருக்கு இசையில் அபார கேள்வி ஞானம் உண்டு. மேற்கத்திய இசை முறைகளை நன்கு தெரிந்து வைத்திருந்தார். பிரபல இசை மேதைகளின் Symphonies . operas என்று ஒரு தனி collection கூட வைத்திருந்தார். ஒரு பாடலைக் கேட்டால் அது எந்த இராகத்தில் அமைந்தது, அதே இராகத்தில் உள்ள வேறு பாடல்கள் என்னென்னவென்று பட்டியலிட்டுக் கூறும் வல்லமை அவரிடம் இருந்தது. என்னை இசை படிக்க வைத்ததற்கும், இசை என்னும் ஒரு இன்னொரு உறவினை எனக்கு அறிமுகப்படுத்தி வைத்ததிற்கும் நான் எனது தந்தையிடம் மிகவும் நன்றியும், கடமைப்பாடுள்ளவனாயும் உள்ளேன்.

காலத்தை 20 வருடங்களுக்குப் பின்னால் தள்ளி வைக்கிறேன்.

1990

இலங்கையை விட்டு எமது குடும்பம் நியூசிலாந்திற்குப் புலம் பெயர்ந்த போது, அந்தப் புதுமையான் சூழலில், யாருமே தெரியாத அந்நியனாக இருந்தபோது, ஒரு வித மகிழ்ச்சியைத் தந்தது இந்தத் தமிழ்த்திரையிசைப் பாடல்கள் தான். அப்போது நாங்கள் எமது மாமாவின் (அம்மாவின் அண்ணா) வீட்டில் இருந்தோம். அவருக்கு ஜெர்மனியில் இருந்து இன்னனொரு மாமா (அம்மாவின் தம்பி) ஒலி நாடாக்கள் அனுப்புவார். எல்லாப் பாடல்களும் பழையதாகவே இருக்கும். (இங்கே எனது ஏமாற்றத்தை நீங்களே கற்பனை செய்து கொள்ளுங்கள்.)

அப்போது எனக்குப் பழைய பாடல்களில் அவ்வளவு நாட்டம் இருக்கவில்லை, இருந்தாலும் சில இடைக்காலத்துப் பாடல்களும் அந்தத் தொகுப்பில் வரும். அந்த ஒரு சில இடைக்காலத்துப் பாடல்கள் எனக்கு இளையராஜா என்னும் ஒரு இசைஞானியை அறிமுகம் செய்து வைத்தது.

வைதேகி காத்திருந்தாள், அலைகள் ஓய்வதில்லை, காதல் ஓவியம், பயணங்கள் முடிவதில்லை என்று இந்தப் பட்டியல் நீண்டு கொண்டே போகும்)

1992

இதே ஜெர்மன் மாமா ஒரு பொழுது நியூசிலாந்து வந்த போது ஒரு வால்க்மன் (walkman) வாங்கித் தந்தார். பல வருடங்களுக்குப் பின்னால் (1999ல்) ஒரு மினி டிஷ்கும் (Mini disc player) வாங்கித் தந்தார். இந்தக் கருவிகளினால் எனது பால்ய, மற்றும் இளமைக்காலத்துப் பாடல்களை என்னால் தொகுத்து வைக்க முடிந்தது.

புத்தம் புதுப் பாடல்களைக் கேட்பதற்கு நான் வேட்டையாடிய சாகசங்களை வேறு ஒரு பதிவில் தனியாக எழுதவேண்டும்.

காலப்போக்கில் ஒலிநாடா இசைத்தட்டாக மாறியது, வெளி நாடுகளிலும் தமிழ் வானொலி ஒலிக்க ஆரம்பித்தது. இணையத்தளத்தில் பாடல்கள் தரவிறக்கம் செய்யும் வசதியும் வந்து விட்டது. எனது நியூசிலாந்து மாமாவுக்கு நானே பாடல்களைத் தெரிவுசெய்து, தொகுப்புகள் அனுப்பிய காலமும் இதில் அடக்கம்.

2010

இதோ எனக்கு பிடித்த இராகங்கள் என்று எனது முதல் பதிவைத் தொடங்குகிறேன்.

இதில் இன்று நான் தேர்வு செய்திருக்கும் இராகம் - வசந்தா

இதமான, சுகமான, அமைதியான ஒரு இராகம். ஆனாலும் இந்த இராகத்தைக் கேட்கும் போது, அதில் ஒரு ஏக்கமும், தவிப்பும், ஒரு வித சோகமும் கலந்திருக்கும். இங்கே மீண்டும் ´நான் முறையாக கர்நாடக சங்கீதம் படிக்கவில்லை` என்பதைத் தெரிவித்துக் கொள்கிறேன்.

கீழேயுள்ள இந்தத் தொகுப்பில் உள்ள பாடல்களைக் கேட்டால், ஏதோ ஒரு நாதம் அதனை எல்லாம் ஒன்றாக இழுப்பது போல் தெரியும். அதன் ஒற்றுமை இவை எல்லாம் வசந்தா ராகத்தில் அமைந்த திரையிசைப் பாடல்கள்.

தேசுலாவுதே ... மங்கையே மணாளனின் பாக்கியம்

இத்திரைப்படத்தை நான் முழுமையாகப் பார்த்ததில்லை,பொறுமை கொஞ்சம் இங்கே குறைவுதான். பாடல் பல இராகங்களுக்குள் புகுந்து விளையாடிச் சங்கமிக்கும். இப் பாடலின் தொடக்கம் வசந்தா இராகத்தில் அமைந்தது.

http://www.youtube.com/watch?v=zTXvHuwu6g4&feature=related

மின்சார பூவே... படையப்பா

வசந்தா இசைப்புயலைச் சந்தித்தால் என்ன நடக்கும் என்பதற்கு இப் பாடல் சாட்சி. படையப்பா திரைப்படத்தின் பாடல்களில் இந்த ஒரு பாடலைத் தான் மீண்டும் மீண்டும் கேட்டிருப்பேன். பாடலின் இறுதியில் நித்யாஸ்ரீ, மகாதேவன் மற்றும் ஸ்ரீநிவாஸ் அமர்களப்படுத்தியிருப்பார்கள். மின்சாரம் பாய்ச்சும் அந்தப் பாடல் இதோ.

http://www.youtube.com/watch?v=ufEhf3s-F2o&feature=related

மான் கண்டேன்... ராஜரிசி

வசந்தா ராகத்தில் உருவான இளையராஜாவின் ஒரு அற்புதமான் பாடல். படம் அவ்வளவு ஞாபகம் இல்லை. யேசுதாசுடன் பாடுவது வாணி ஜெயராம் என்று

நினைக்கிறேன். கணீர் என்ற குரல்.

http://www.youtube.com/watch?v=5Z5UfPVRg88

அந்தி மழை பொழிகிறது - ராஜ பார்வை

இந்தப் பாடல் வசந்தா இராகத்தில் அமைந்தது என்று எனக்கு அப்போது தெரியவில்லை. ஆனால் இப்போது கேட்கும் போது வசந்தா இராகத்திற்கு உண்டான அறிகுறிகள் கேட்கின்றன. குறிப்பாக ஆண் குரலில் வரும் ஆலாபனையில் இலகுவாகக் கேட்கமுடியும். இந்தப் பாடல் வெளியான போது வைரமுத்துவின் வரிகள் சர்ச்சைக்க்குள்ளாகின என்று ஒரு வலைபதிவில் படித்த ஞாபகம். அது எப்படி கண் தெரியாத ஒருவன் ஒவ்வொரு மணித் துளிகளிலும் தனது காதலியின் முகத்தைப் பார்க்க முடியும் என்று பலர் இப்பாடலை விமர்சித்தார்கள். கொஞ்சம் பொழியட்டும் அந்த அந்தி மழை.

http://www.youtube.com/watch?v=J7ThzbP32QI

வந்தனம்... வாழ்வே மாயம்

வசந்தா இராகத்தில் ஒரு வந்தனம். இடையில் பாடல் வேறு இராகத்திற்கு மாறி, பின்பு வசந்தா இராகத்திற்கு வந்து சேரும்.

http://www.youtube.com/watch?v=lLMkxiJtUIA

அகிலன் கருணாகரன்
நியூசிலாந்து

(தொடரும்)

இவர்கள்

2010-10-15T09:19:00.000+02:00

அந்த இளம் ஜோடிகளை இப்போது சில நாட்களாக அடிக்கடி சந்தித்துக் கொண்டிருந்தேன். வழமையில் மாலையிலோ அன்றி விடுமுறை நாட்களிலோதான் அவர்களை ஒன்றாகக் காண முடியும். அதுவும் அவசரமாக எங்காவது ஓடிக் கொண்டிருப்பார்கள். அல்லது சுப்பர்மார்க்கெட்டிலோ, அல்டியிலோ வீட்டுச் சாமான்கள் வாங்கிக் கொண்டிருப்பார்கள். படிப்பு, வேலை இவைகளின் மத்தியில் அனேகமானவர்கள் போல் அவர்களாலும் அப்படித்தான் வாழ முடிந்திருக்கிறது.

இந்தச் சில நாட்கள் மட்டும் இருவரும் மிகவும் சந்தோசமாகவும், ஆறுதலாகவும் ஐஸ்கிரீம் பாரிலும், கோப்பிக் கடைகளிலும், பார்க்குகளிலும்.. என்று அடிக்கடி என் கண்களில் தென்பட்டுக் கொண்டே இருந்தார்கள். ´ஒருவேளை விரைவில் திருமணம் செய்து கொள்ளப் போகிறார்களோ!` என்ற எண்ணம் எனக்குள். ஒன்றாக, ஒரு வீட்டிலே சில வருடங்களாக வாழ்ந்து கொண்டிருக்கிறார்கள் என்பதையும், இருவரும் படித்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள் என்பதையும் நான் அறிந்து வைத்திருக்கிறேன். இரவில் பகுதி நேர வேலைகளும் செய்து கொண்டிருக்கிறார்கள்.

நேற்று வேலைக்குப் போகும் போது நான் வேலை பார்க்கும் வங்கியோடு சேர்ந்த நீண்ட படிக்கட்டுகளில் இருவருமாக ஒருவரையொருவர் அணைத்தபடி, உதடு பதித்து முத்தமிட்டுக் கொண்டும், கலகலவென்று சிரித்துக் கொண்டும் அமர்ந்திருந்தார்கள். என்னைக் கண்டதும் சிரித்துக் கொண்டு நலம் விசாரித்தார்கள்.

நன்றி கூறி நானும் நலம் விசாரித்து விட்டு “என்ன விடுமுறையா, இருவரும் இத்தனை றிலாக்சாக இருக்கிறீர்கள்..?“ கேட்டேன்.

“ம்.. ம்.. நாங்களாக விடுமுறை எடுத்திருக்கிறோம்“ என்றார்கள் அர்த்தமுள்ள முறுவலாடு!

என்ன திருமணம் செய்து கொள்ளப் போகிறீர்களா?

“இல்லை, இல்லை. எமக்குள் சரிவரவில்லை. பிரிந்து விடப் போகிறோம்“ என்றார்கள் கோரசாக.

என் கண்கள் ஆச்சரியத்தில் விரிய “அதுதான் நாங்கள் ஒன்றாக இருக்கப் போகும் இந்த இறுதி வாரத்தை சந்தோகமாகவே கழிக்கிறோம்“ என்றார்கள்.

சந்திரவதனா

15.10.2010

விபத்து

2010-07-10T20:17:00.003+02:00

யாருக்குத் தெரியும் ஒரு வெள்ளிக்கிழமை திடீரென நான் ஒரு மருத்துவமனைக் கட்டிலில் படுத்திருப்பேன் என்று. எனக்கும் தெரியாது. ஆனால் நடந்து விட்டது. நான் மருத்துவமனைக் கட்டிலில் படுத்திருக்கிறேன். அடிக்கடி வந்து நான் சரியாக இருக்கிறேனா எனப் பார்த்துப் போகிறார்கள் மருத்துவத்தாதிகள்.

வழமையான வெள்ளிக்கிழமைகள் போலத்தான் நேற்றைய வெள்ளியும் விடிந்தது. மாலை வரை சாதாரணமாகவே இருந்தது. வெயிலின் அகோரம் தணிந்து,, வியர்வைப் பிசுபிசுப்பும் குறையட்டுமே என்று குளிக்கச் சென்ற போதுதான் அது நடந்தது. சவரைத் திறந்து விட்டு சற்றுத் திரும்பிய போது குளிக்கும் பேசினுக்குள் எப்படி வழுக்கியது என்றே தெரியவில்லை. ஒரு செக்கன் கூட தேவைப்பட்டிருக்காது சுழன்று விழுந்த போது ஒரு பக்கத்தில் கூரான விளிம்புடன் இருந்த கட்டோடு தலை படாரென அடிபட்டது வரைதான் எனக்குத் தெரிந்தது. சில நிமிடங்களுக்கு கோமா நிலைக்குப் போய் விட்டேன்.

இன்னும் வாழ வேண்டும் என்ற நியதி போலும். எவ்வளவு நேரம் என்பது சரியாகத் தெரியவில்லை. எழுந்து விட்டேன். நடந்த போது தள்ளாடியது. தலைசுற்றியது. எனது வழமையான பழக்கப்படி அன்றும் தொலைபேசியை குளியல் அறையில் வைத்து விட்டே குளிக்கத் தொடங்கியிருந்ததால் மகனை அழைக்க முடிந்தது.

அம்புலன்ஸ், மருத்துவமனை என்ற அளவுக்கு என் நிலை போய் விட்டது. ஒன்றும் பயமில்லை. எல்லாம் ஓகே என்று இப்போது நம்பிக்கை தந்து விட்டார்கள் என்றாலும் தலையில் அடிபட்டதாலும், கோமா நிலை வரை சில நிமிடங்களுக்குச் சென்றிருந்ததாலும் இன்னும் பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள்.

தொப்புள்கொடி - மதுமிதா

2010-03-26T22:34:00.003+01:00

புனைவல்ல - உண்மை

சென்னைக்கு மழை வரவேண்டுமானால் வங்கக்கடலில் தாழ்வழுத்த மண்டலம் மையம் கொள்ள வேண்டும். மழை... மழை... மழை... பெய்து ஓயாத மழை. எங்கும் நகர இயலாது வீட்டிலேயே சிறைப்படுத்திய மழை. ஒரு மாதம் முன்பு சித்தன் யுகமாயினிக்கென மதிப்புரை எழுதித்தருமாறு கொடுத்த புத்தகம். தொப்புள்கொடி.

வாங்கிவிட்டேனேவொழிய பலவேறு காரணங்களால் புத்தகம் வாசித்ததோடு சரி. மனதில் ஆரபி, மாதவன், நிலா, வெற்றிவேலர், மீனா, அஞ்சலி, மயூரன் என பிம்பங்களின் நடமாட்டம்.ஒவ்வொரு முறை ஊருக்குப் போகும்போதும் தொப்புள்கொடியுடனேயே சென்றேன். ஒவ்வொருமுறையும் எழுதத்தான் தருணம் வாய்க்கவில்லை. அன்று மழை உதவியது.

தொப்புள்கொடியுடன் எழுதுகோல் நிமிர்த்தி உட்கார்ந்தேன். எப்படித் தொடங்கலாம் என்கிற யோசனையுடன் கணினியின் இணையதளத்தில் மேய்ந்தேன். சந்திரவதனா பிலாக்கில் செய்தி. நித்தியகீர்த்தி மறைந்தார்.

அதிர்ந்தேன். திறந்த எழுதுகோல் மூடிக்கொண்டது. மனம் அடைத்துக்கொண்டது.

வெளியே மழை அழுது கொண்டிருந்தது. எதற்காக சித்தன் எனக்கு இந்த புத்தகத்தைக் கொடுத்தீர்கள்? எதற்காக நான் எழுதுவதைத் தள்ளிப் போட்டேன். நித்தியகீர்த்தி நம்முடன் நகமும் சதையுமாக மதிப்புரையைக் காணும்படி இருந்திருக்கலாகாதா? இப்போது ஏன் எழுதத் துவங்கினேன்? நான் எழுதும் வேளை பார்த்து இவ்வுலகத்துடனான தொப்புள்கொடி உறவை அறுத்துக் கொண்டு மறைந்து போக வேண்டிய அவசியம் தான் என்ன?

சித்தனை அழைத்து புலம்ப ஆரம்பிக்க... ஒன்றும் புரியாமல் அவர் என்னவாயிற்று என்கிறார். நித்தியகீர்த்தி இப்போது நம்மிடையே இல்லை என்றேன். தொலைபேசியும் தன் பங்குக்கு துண்டித்துக் கொண்டது. மதிப்புரை எழுதி பிரசுரிப்பதுதான் அவருக்கு நாம் செய்யும் நினைவாஞ்சலி என்றார் சித்தன்.

மனம் கனக்க எழுதுகின்றேன்.ஆஸ்கார் ஒயில்டுக்குதான் துன்பப்படுவது என்பது ஒரு நீண்ட தருணம். அதைப் பருவங்களாகப் பிரிக்க முடியாதென்கிறார். உண்மைதான். நானும் ஆஸ்கார் ஒயில்டைப் போலவே, காலம் நம்முடன் முன்னேறுவதில்லை. அது சுற்றிச் சுழல்கிறது. அது வலி என்னும் மையத்தைச் சுற்றுகிறது என்பதை நம்ப ஆரம்பித்தேன். அதோடு நின்றதா ஆஸ்கார் ஒயில்டின் சிந்தனை? 'எல்லாவகையான உயிர்த் தியாகங்களும் காண்பவர்களுக்கு அற்பமானதாகத் தோன்றுவதாக சொல்லப்படுகிறது. இந்த விதிக்கு 19 ஆம் நூற்றாண்டும் விலக்கல்ல.' என்றும் எழுதியிருப்பார்.

இதோ இருபத்தி ஒன்றாம் நூற்றாண்டில் இருக்கிறோம். இன்னும் இந்த நிலைமை மாறவில்லை. இன்றும் உயிர்த் தியாகங்கள் அற்பமானதாகத் தோன்றுகின்றன. ஒரு இனத்தின் அழிவு 'போரில் இது சகஜம்' என்னும் மொழியில் கண் முன்னே அரங்கேறிக் கொண்டிருக்கிறது. மௌன சாட்சிகளாக மனசாட்சியே இன்றி பார்த்துக் கொண்டு உண்டு, உறங்கிக் கொண்டிருக்கிறோம்.

'இலக்கியப் படைப்பினை சம்பாவனை செய்பவனுக்கும் ஆக்கினையே. அவன் படைப்பிலே சத்தியம் - தர்மம் ஆகிய இரண்டு முகங்களும் செப்பமாக அமைதல் வேண்டும் என்று அடம் பிடிப்பான். இந்த முரண்டு. விடுதலை வெறியின் மூர்க்கத்தினை உட்கொள்ளும். அத்தகைய வெறியனுக்கு சர்வபரித்தியாகஞ் செய்யும் அருள் வந்து பொருந்தி விடும். அருளும் வெறியும் பிணைந்த ஆக்கினை!' எழுத்தாளர் எஸ்.பொ தன்னுடைய 'நனைவிடை தோய்தல்' நூலில் முன்னீடாக எழுதியது இது.

இந்த வெறி, மூர்க்கம் நித்தியகீர்த்தியின் எழுத்தில் சத்தியத்துக்கு குறைவில்லாது மென்மையாக வெளிப்பட்டிருக்கிறது. மனித இனம் வாழும் காலத்திலேயே காண நேரும் மனதை உருக்கும் வெவ்வேறு விதமான நிகழ்வுகளை உயிர்த்துடிப்புடன் கூடிய நாவலாக அளித்திருக்கிறார் மறைந்த எழுத்தாளர் நித்தியகீர்த்தி.

எழுத்தாளர் நித்தியகீர்த்தி என்று வந்திருக்க வேண்டிய இடத்தில் மறைந்த எழுத்தாளர் என நேர்ந்ததும் விதிவசமே. அவ்வகையில் இருக்கும் போதே கீர்த்தி பெற்றிருக்க வேண்டியவர் இரத்தமும் சதையுமாக சொந்த நாட்டையும் இலட்சியத்திற்கென உயிருடன் உலவும் மக்களைக் காண இந்நாவலைப் படைத்ததன் மூலமாக மறைந்த பிறகும் நித்தியகீர்த்தி பெற்றுள்ளார்.

அவ்வகையில் இந்நாவலின் ஓர் பாத்திரப்படைப்பான வெற்றிவேலரின் வாழ்க்கையைப் போன்றே இவரின் வாழ்வும் ஒரு இதயவலியெனும் சிறுகாரணம் காட்டி முடிந்திருக்கிறது. அவ்விதமே அர்ப்பணிப்புணர்வுடன் வாழ்ந்தவர் உயிரையும் ஆகுதியாய் அளித்து விட்டார்.

ஆரபி, மாதவன், நிலா, வெற்றிவேலர், மீனா, அஞ்சலி, மயூரன் என அவர்களின் பாத்திரப்படைப்பு கண் முன்னே நாம் காணும் இக்காலத்தைய சக மனிதர்களின் நாடு கடந்து வந்து வாழும் அவலத்தைச் சுட்டுகிறது. அவர்கள் ஸ்ரீலங்காவிலிருந்து வந்தவர்கள், ஆஸ்திரேலியாவில் அவர்களின் வாழ்க்கை என ஒரு இனத்தின் குறுக்குவெட்டுத் தோற்றம் கண் முன்னே நிகழும் நிகழ்வுகளாக பதிவு செய்யப்பட்டுள்ளது. பாத்திரங்களின் இடையே காலம் அதன் காட்சிகளை இட்டுச் செல்கிறது. கதாபாத்திரங்கள் உள்ளத்தின் உட்புகுந்து பேச ஆரம்பிக்கின்றனர். அவர்களின் மௌனமொழிகள் மன ஓடையில் சலனங்களை ஏற்படுத்துவது மட்டுமின்றி, பெருங்கடலின் அலைகளென பொங்கிப் பிரவகித்துச் சீறிப்பாய்கின்றன.

ஒரு கணவன், மனைவி. அவர்கள் பிறக்கப் போகும் குழந்தைக்கென கனவுகளுடன் காத்திருக்கிறார்கள். ஆரபி விரும்பும் இயல்பான வாழ்க்கை அவளுக்கு மறுக்கப்படுகிறது. அவளைத் தொடரும் காரின் அசைவை அவள் கண்டுகொண்டு தப்பிக்க விரும்புகிறாள். தப்பித்து தோழி மீனாவின் வீட்டில் வந்து அதைச் சொல்கையில் மீனாவும் தான் கண்காணிக்கப் படுவதைக் கூறுகிறாள். ஒரு குடும்பக்கதை போல ஆரம்பித்து, ஒரு துப்பறியும் நாவலின் விறுவிறுப்பைக் கொண்டு ஒரு இனத்தின் கதையைக் காட்சியாய் சித்திரப்படுத்தும் நாவலாக உருவெடுக்கையில் இது முக்கியத்துவம் பெறுகிறது. ஆரபியின் பெற்றோர் இளங்கோவன், திலகாவின் பாத்திரப்படைப்பு, மகளின் வாழ்க்கை நலம் குறித்த அக்கறை, அவர்களின் பூர்வீகக் கதையோடு வருகிறது. இந்தியாவுக்கு வந்து கடவுளை வணங்குகின்றனர் ஆரபியின் சுகப்பிரசவத்திற்காக.

சிறையிலிருந்து விசாரணைக்கைதிகளாக ஆரபியும், மாதவனும் திரும்பி வரும்போது அமைதியும், மகிழ்ச்சியும் சிறையில் விட்டு வந்ததாகச் சொல்லப்படும் விதம், மாரடைப்பினால் வெற்றிவேலரை மீனா இழக்கும் காட்சி, அஞ்சலியை விட்டுச் செல்லும் மயூரன் கடைசியில் அவளிடம் தொலைபேசினால் மனம் மாறிவிடும் என்று ஆரபியிடம் மட்டும் பேசிவிட்டு விமானநிலையத்திலிருந்து கிளம்புவது என உருக்கம் நிறைந்த காட்சிகள் நூல் முழுக்க ஆங்காங்கே சிறுபொறிபோல் மின்னியபடி வருகின்றன.

ஆங்காங்கே வருட, மாத, தேதி சொல்லப்பட்டு நிகழும் நிகழ்வுகள் உண்மையான நிகழ்வின் வரலாற்றுப் பதிவைச் சுட்டுகின்றன. சிங்கள இராணுவத்தினரால் சித்திரவதை செய்யப்பட்டு இறந்தவர்களின் படங்களை அவர்கள் பார்க்கும் காட்சி வரும் அத்தியாயம் உயிரை உலுக்கியெடுக்கிறது.ஊடகங்களின் எந்த செய்தியின் முக்கியத்துவம் அதிகம், எதை முன்னிலைப்படுத்த வேண்டும் என அக்கறை அற்ற போக்கும் பதிவு செய்யப்பட்டுள்ளது. மண்ணின் மைந்தர்களின் பாத்திரங்களை மண்மணம் ததும்பத் ததும்ப படைத்திருக்கிறார்.

இந்திய விடுதலைப் போராட்டதில் காந்தியின் கட்டளைக்கிணங்கி உப்பு சத்தியாகிரக நிகழ்வுக்குச் செல்ல விடுதலைப் போராட்ட வீரர்கள் புறப்படுகின்றனர். 1930 ஆம் ஆண்டு. ஏப்ரல் 14 ஆம் நாள் ராஜாஜி தலைமையில் 99 போராட்ட வீரர்கள் திருச்சியிலிருந்து கால்நடையாக ஊர்வலமாக வேதாரண்யத்திற்குப் புறப்பட்டனர். வழியில் உள்ள ஊர்களில் உப்புச் சத்தியாகிரக வீரர்களுக்கு யாரும் வரவேற்பளிக்கக் கூடாது, தங்க இடம் அளிக்கக்கூடாது, உணவு வழங்கக்கூடாது என்று அரசு தடை விதித்திருந்தது. இதைக் கண்காணிக்க வழியெங்கிலும் போலீசார் நிறுத்தப் பட்டிருக்கின்றனர்.

வீரர்கள் போகும் பாதையெங்கும் போலீசார் மக்கள் அவர்களைக் காண இயலாதவாறு கண்காணிக்கின்றனர். மக்களோ, போராட்ட வீரர்களோ நேரடியாகச் சந்தித்துக் கொள்ளவில்லை. இலக்கினைப் போய்ச் சேரும் வரையில் வீரர்கள் களைப்படையாமல் சென்றது பொலீசுக்கு வியப்பாகவே இருந்தது. சிறிதும் களைப்பின்றி வீரர்கள் சென்றனர். எப்படி இது சாத்தியமானது என்பதுதே சுவாரஸ்யமானது.

மக்கள் வீரர்கள் எந்தப் பாதை வழியாக வருகிறார்களோ அங்கே அவர்கள் வருவதற்கு முன்பே உணவுகளை மறைத்து வைத்துவிட்டுச் சென்று விடுவர். சாலையில் வரும்போது 'நம்பர் 16' என்று சொல்லிவிட்டுச் செல்வான் ஒருவன். வீரர்கள் சிலர் தண்ணீர் சாப்பிட்டு வருகிறோம் என்று போவார்கள். தூரத்தில் 16 ஆம் எண் மரத்தில் உணவுப் பொட்டலம் கட்டப்பட்டிருக்கும். அதை அவிழ்த்து சாப்பிட்டு விட்டு வருவார்கள். 'மொட்டை ஆலமரம்' என்று ஒருவன் சொல்லி விட்டுப் போவான். இன்னும் சிலர் மொட்டை ஆலமரத்தில் பொந்திலிருக்கும் உணவுப் பொட்டலத்தில் இருக்கும் உணவை சாப்பிட்டு வருவார்கள். கனி கொடுக்கும் மரங்கள் அன்றைய நாள் உணவையும் அளித்தன. தேன்கூடுகளைப் போல கிளைகளில் தொங்கிய உணவுப் பொட்டலங்களை, அந்த இடத்தில் சரியாக உணவை எடுத்து உண்டு விட்டுச் சென்றதால் வீரர்கள் களைப்படையவில்லை.

இவர்கள் சாப்பிடவும் இல்லை. சாப்பிடாதது போல சோர்ந்து போகவும் இல்லை, என்னதான் செய்கிறார்கள் என்பது பொலீசாரின் குழப்பம்.

இந்த நாவலில், திட்டமிடப்பட்ட ஒரு கூட்டத்திற்கு மக்கள் பகிரங்கமாகப் பொறுப்பேற்கின்றனர். ஸ்ரீலங்கா அரசின் வெறியாட்டத்திற்கு எதிர்ப்புத் தெரிவிக்க கன்பராவில் பாராளுமன்றத்துக்கு முன்னால் பகிரங்கக் குரல் எழுப்ப முடிவு செய்கின்றனர். அங்கு செல்ல ஒவ்வொருவரும் பயணத்திற்கென எடுத்துக் கொள்ளும் முயற்சி. 2006 மே 29 திங்கட்கிழமை காலையில் பாராளுமன்றத்தின் முன்னே' கொல்லாதே கொல்லாதே தமிழர்களைக் கொல்லாதே' என கோஷம் எழுப்ப குழந்தைகள், முதியோர், ஆண்கள், பெண்கள் என அனைவரும் கலந்து கொள்ள எடுத்துக் கொண்ட சிரத்தை காட்சிப்படுத்தப்பட்ட விதம் சிறந்த சித்தரிப்பு. விடுதலைப் போராட்ட வீரர்களின் பயணத்தை, மனநிலையை நினைவுபடுத்துகிறது.

மயூரன், ஆரபி, மாதவன் காதலுக்கு திருமண பந்தம் வரை உதவியவனாதலால், கன்பாராவிலிருந்து திரும்பும்போது அஞ்சலியுடன் அவன் மட்டும் ஒரே காரில் செல்லும் வகையில் ஆரபியும், மாதவனும் உதவுகின்றனர். அப்போது அஞ்சலி மயூரனிடம் காதல் என்றால் என்னவெனத் தெரியுமா, ஒரு பெண்ணின் மனதில் ஆசையை வளர்த்துவிட்டு வெட்டிவிட்டு விளையாட்டாகச் செல்கிறாயே என்கிறாள். மயூரன் இலட்சியம் கருதி அஞ்சலியின் காதலை மறுக்க, 'அதை காதலிக்கும் முன்பு சொல்லியிருக்க வேண்டும்' என்கிறாள். அதற்கு மயூரன் சொல்கிறான். 'சொன்னனான். நீ அதைக் கேட்கயில்லை. என்ரை மனமும் என்னையும் மீறி உன்னிலை ஆசைப்பட்டது உண்மைதான். ஆசைகள் யோசிச்சு வாறதில்லை. அதிலேயும் ஆண் பெண்களுக்கு இடையிலே வருகிற உறவு, முகிலைக் கிழிச்சு வருகிற மின்னல் மாதிரி. தடுத்து நிறுத்த ஏலாது. காதலுக்காக வேணுமென்றால், இப்பக் கொஞ்சக் காலம் இரண்டு பேரும் அழுவம். என்னைக் காதலிச்சிட்டு வாழ்நாள் முழுக்க அழப்போறியே?' என்று மயூரன் கேட்கும்போது மனம் அதிர்கிறது.

ஆரபியின் கணவன் மாதவனின் பிள்ளைப்பிராயம் குறித்த சஸ்பென்ஸ் முதல் அத்தியாயத்தில் 'தந்தையைக் குறித்து எதுவும் சொல்லாதே' என்று சொல்லும் போது ஆரம்பித்து கடைசி வரை தொடர்கிறது. கடைசிக்கு முந்திய 19 ஆவது அத்தியாயத்தில் சிறையில் வைத்தே அதை வெளிப்படையாக ஆரபியிடம் சொல்லும்போது தெரிகிறது. தனது தந்தையின் மீதான அன்பை, மதிப்பை, அவரின் சிறப்பை எடுத்துச் சொல்கிறான் ஆரபிக்கு.

மாதவனின் சிறைவாழ்க்கை, சிறையில் உடனிருக்கும் கைதிகளுடனான உரையாடலில், வெளி உலகுக்கு சிறையிலிருந்து விடுதலை பெற்று வந்தாலும் நெருங்கிய நண்பனாய் ஒருவன் இருந்தாலும், அவன் பார்க்கும் பார்வையின் வேறுபாடு மாறும் என்னும் சொல்லும்போது தொடரும் பகுதி, மூளையில் அடைக்கப்பட்டு அழுந்த மூடிக்கிடக்கும் பலபகுதிகளை சடார் சடாரெனத் திறக்கிறது.

ஆரம்ப அத்தியாயத்தில் தொப்புள்கொடியின் உறவாக ஆரபி கர்ப்பிணிப் பெண்ணாக அறிமுகமாகிறாள். முடிவில் மீண்டும் கர்ப்பிணி. கடைசி அத்தியாயம் தொப்புள்கொடி உறவு தொடர்கின்றது, ஆனால் அந்த உறவுகளின் கதைக்குத்தான் இன்னும்.... என முடிகிறது.

தொப்புள்கொடி என்பது குழந்தை பிறக்கும் வரையில் தாயின் வயிற்றில் இருக்கும் குழந்தை உணவினைப் பெறுவதற்கென தாயையும் குழந்தையையும் இணைக்கும் உயிர்க்கொடி. அது இல்லையெனில் குழந்தை உயிருடன் உலகுக்கு வரவியலாது. குழந்தை பிறந்த பின்போ உடன் தொப்புள்கொடி அறுத்தெறியப் படவேண்டும். குழந்தை உலகில் உயிருடன் இருக்கும்வரை தாயுடனான அறுத்தெறியப்பட்ட அந்த தொப்புள்கொடி உறவு தொடரும். அதுபோல பிறந்த நாட்டினை விட்டு பல்லாயிரக்கணக்கான மைல்கள் கடந்து வந்த பின்பும், உயிருடன் இருக்கும் வரையில் நாட்டுடனான தொப்புள்கொடி உறவு விடவே இயலாத உறவாய்த் தொடர்ந்து வருகிறது என்பதை இங்கே பதிவு செய்துள்ளார்.

மொத்தம் இருபது அத்தியாயங்கள். இது கற்பனை கலந்த நாவல் என்று அவர் தன்னுரையில் குறிப்பிட்டிருந்தாலும் கற்பனையாக எடுத்துக்கொள்ள இயலவில்லை. எந்தெந்த தேசங்களிலிருந்தோ, எங்கெங்கோ இருந்து வந்து ஆஸ்திரேலியாவில் சந்தித்து ஒருங்கே இருந்து அவர்கள் தமிழருக்காக இணைந்து நடத்தும் போராட்ட வாழ்க்கையின் நிகழ்கால சித்தரிப்பு மனதைப் பிசைகிறது. உண்மையில் நடைபெறும் காட்சிகளை, நிஜமாக உலவும் மனிதர்களைச் சற்றே புனைவு கலந்து பாத்திரங்களாக உலவவிட்டிருக்கிறார் நித்தியகீர்த்தி.

எது புனைவு? எது நிஜம்?

மழை பெய்து ஓய்ந்தது. ஒரு தேர்ந்த தைல வண்ண ஓவியமென வெளியே நீர் சொட்டிக்கொண்டிருக்க அனைத்தும், நிர்மலமாகத் தென்பட்டது.

அன்புடன்
மதுமிதா
16.11.09

நந்திக்கடல் தாண்டி.. 3

2010-02-15T07:34:00.001+01:00

துர்க்கா, அலை, கலை... என்று அழகிய பெயர்களுடன் அழகான, மென்மையான பெண்கள். ஏட்டிலும், பாட்டிலும், கதைகளிலும் வருகின்ற நளினப்பெண்கள் அங்கு வீரப்பெண்களாய் நடமாடிக் கொண்டிருந்தார்கள். மென்மைக்கு இலக்கணமானவர்கள் மனதில் வன்மையுடன் செயற்பட்டுக் கொண்டிருந்தார்கள். அழகுக்கு உவமானமானவர்கள் உறுதியின் வடிவமாய்ப் பிரகாசித்தார்கள். பொன்னகை தவிர்த்து புன்னகை பூத்திருந்தார்கள். இடுப்பில் துப்பாக்கி சொருகியிருந்தார்கள். கழுத்தில் சயனைட் மாலை அணிந்திருந்தார்கள். - more

நந்திக்கடல் தாண்டி... - 2

2010-02-08T06:50:00.000+01:00

முல்லைக்கடல் தனக்கேயுரிய அமைதி கலந்த ஆரவாரத்துடன் எம்மை வரவேற்றது. அலைகள் நிதானமாக எழுந்து, சரிந்து வந்து கரையைத் தொட்டு விளையாடிக் கொண்டிருந்தன. வான் கடலோடு முட்டிக் கொண்டிருந்தது. சின்ன வயதில் பருத்தித்துறைக் கடற்கரையில் நின்று, எதிர்க்கரையைத் தொட்டுக் கொட்டிருக்கும் வானத்தை ஒரு தடவையாவது எட்டிப் பிடிக்க வேண்டும் என்று தீராத ஆவல் கொண்டு மனம் அலைந்த நாட்கள் சட்டென்று நினைவில் வந்து போயின.

கடற்படைத் தளபதி கேணல் சூசை அவர்கள் மணலிலேயே கதிரைகளும், மேசையும் போட்டு எமக்காகக் காத்திருந்தார். சொன்ன நேரத்தையும் விடத் தாமதமாகவே வந்திருந்தோம். மாலையாகிக் கொண்டிருந்ததால் சுட்டெரிக்கும் வெயில் இன்றி இதமான மெல்லிய குளிர்காற்று எம்மைத் தழுவியது. இன்முகத்துடன் சூசை எம்மை வரவேற்றார். - more

நந்திக்கடல் தாண்டி...

2010-02-01T09:27:00.002+01:00

நந்திக்கடல் தாண்டி முல்லைக் கடற்கரையை நாம் சென்றடைந்த போது கடற்படைத் தளபதி கேணல் சூசை அவர்கள் மணலிலேயே கதிரைகளும், மேசையும் போட்டு எமக்காகக் காத்திருந்தார். இன்முகத்துடன் அவர் எம்மை வரவேற்ற விதம் என்னோடு ஒட்டியிருந்த களைப்பை அப்படியே களைந்து விட்டது.

ஐந்து நாட்கள்தான் இம்முறை வன்னியில் நிற்க முடியும். ஜேர்மனியிலிருந்து புறப்படும் போதே அரசியற்துறைப் பொறுப்பாளர் தமிழ்செல்வன் அவர்களுக்கு 'இம்முறை பிள்ளைகளையும் கூட்டிக் கொண்டு வருகிறேன்' என்று மின்னஞ்சல் மூலம் என் வரவைத் தெரிவித்திருந்தேன். - மேலும்

வெற்றி மனப்பான்மை - Written by எம்.ரிஷான் ஷெரீப்

2010-01-25T11:02:00.003+01:00

வாழ்வின் எந்தவொரு கணத்திலும் நாம் தோல்வியடைய விரும்புவதில்லை. எந்தவொரு போட்டியிலும் வெற்றியைப் பெறுவதற்கும், எந்தவொரு இடத்திலும் முதலாவதாக, உயர்ந்த அந்தஸ்தைப் பெறுவதற்கும், முன்னேறுவதற்கும் நாம் விரும்புகிறோம். இது தவறான எண்ணமல்ல. தான் ஒரு திறமை மிகுந்தவனாக ஆகவேண்டும், தன்னால் முடிந்த அளவு வாழ்வில் உயர்ந்த இடத்துக்கு வரவேண்டும் என்ற இலட்சியத்தோடு முயற்சி செய்வது மிகவும் நல்ல விடயம்.
இவ்வாறாக முன்னேற வேண்டுமென்ற மனப்பான்மையே மனதில் வெற்றிக்கான விதைகளைத் தூவி விடுகிறது. பதவிகளில் உயர்ந்த அந்தஸ்தினை நோக்கி, போட்டிகளில் வெற்றிகளை நோக்கி எனப்பல எதிர்பார்ப்புக்கள் மனதில் வேர்விடத் தொடங்குகின்றன. இதில் தவறேதுமில்லை. வாழ்க்கையினை முன்னேற்றகரமான பாதையில் திருப்புவதற்கான ஒரு உந்து சக்தியாக இவ் எதிர்பார்ப்புக்கள் ஆகிவிடுகின்றன. அது போல எப்பொழுதும் சோர்ந்திருக்கும் மனங்களுக்கு 'வெற்றி பெற வேண்டும்' என்ற எண்ணம் மகிழ்வையும், வாழ்க்கை குறித்தான திருப்தியையும் அளிக்கக் கூடியது. (read more)

குட்டி இளவரசன்

2010-01-10T13:36:00.003+01:00

ஒரு நீண்ட உறைநிலையின் பின் மீண்டும் ஒரு புத்தகத்தை வாசிப்பதற்கான உந்துதல் எனக்குள் வந்திருந்தது. அப்போது நான் குட்டி இளவரசனை அரை மனதுடன்தான் கையில் எடுத்தேன்.

கடந்த வருட இறுதியில் திரு. பத்மனாப ஐயர் அவர்கள் எனது மகளிடம் சில புத்தகங்கள் கொடுத்து விட்டிருந்தார். அதற்குள்தான் இந்தக் குட்டி இளவரசனும் இருந்தது. ஏன் சிறுவர் புத்தகம் ஒன்றையும் கொடுத்து விட்டிருக்கிறார் என்ற கேள்விக்குறி தவிர்க்க முடியாமல் உடனேயே என்னுள் எழுந்தது. புத்தகத்தைப் புரட்டிய போதும் சிறுவர்களுக்குரிய கதைகளில் வரும சித்திரங்களே கண்களில் தென்பட்டன.

ஆனாலும் எல்லாக் களேபரங்களும் அடங்கிய ஒரு பொழுதில் அதைப் பிரித்து மெதுவாக கண்களை ஓட விட்டேன். ஆரம்பப் பக்கங்களில் இருந்த லேஓன் வெர்த்திற்கான சமர்ப்பணம் சற்று வித்தியாசமாக என்னைக் கவர்ந்தது. அப்படியே அடுத்த பக்கத்தைப் புரட்டினேன். அப்படியே என்னைக் கட்டிப் போட்டது போல எழுத்துக்களும், கருத்துக்களும் மிகவும் அருமையாக அமைந்திருந்தன. பல அரிய கருத்துக்கள் மிக எளிய நடையிலும், சாதாரணமான எடுத்துக்காட்டுகளுடனும் அருமையாக விளக்கப் பெற்றுள்ளன.

பிரெஞ்சு மொழியில் வெளியான இந்நாவல் 200 மொழிகளில் மொழி பெயர்க்கப் பட்டுள்ளது. வெ ஸ்ரீராம் இதைத் தமிழில் மொழிபெயர்த்துத் தந்துள்ளார்.

இந்த அற்புதமான நாவல் பற்றி வேறு யாராவது எழுதியுள்ளார்களா எனத் தேடிய போது எனக்குக் கிடைத்த பக்கங்களில் சில கீழே.

* குட்டி இளவரசன் - ஆங்கிலத்தில்
* குட்டி இளவரசன்: ஒரு இலக்கிய மர்மம் - சு.தியடோர் பாஸ்கரன்
* குட்டி இளவரசன்! - கலையரசி
* படித்த புத்தகத்திலிருந்து - மானஸாஜென்

புதுவருட வாழ்த்துக்கள் - 2010

2009-12-31T10:14:00.000+01:00

interview with MAAVEERAR FAMILY - 27.11.2009 - GTV

2009-12-09T16:35:00.002+01:00

Part-1

27.11.2009 - GTV
Part-2

27.11.2009 - GTV

'தீட்சண்யம்' நூல் வெளியீட்டு விழா - ஒரு பார்வை

2009-12-01T23:49:00.005+01:00

ஈழத்துக் கவிஞர் மறைந்த தீட்சண்யன் (எஸ்.ரி.பிறேமராஜன்) அவர்களது 92 கவிதைகள் அடங்கிய 'தீட்சண்யம்' என்ற நூலின் வெளியீட்டு விழா கடந்த 22.11.2009 ஞாயிறு அன்று லண்டன் என்பீல்ட் நாகபூசணி அம்பாள் ஆலய மண்டபத்தில் வெகு சிறப்பாக நடைபெற்றது.

திருமதி.சண்முகநாதன் அவர்கள் மங்கள விளக்கேற்றி விழாவை ஆரம்பித்து வைத்தார். செல்வி.தர்ஷியா இரவீந்திரகுமாரன் அவர்களின் இறைவணக்கப் பாடலைத் தொடர்ந்து அகவணக்க நிகழ்வு நடைபெற்றது.

அதனைத் தொடர்ந்து செல்வி தர்ஷியா இரவீந்திரகுமாரன் அவர்கள் வரவேற்புரையை நிகழ்த்தினார்.

விழாவிற்குத் தலைமை தாங்கிய கவிஞர் பாலரவி அவர்கள் தன் தலைமை உரையோடு நிகழ்ச்சிகளைத் தொடங்கினார். அவர் தன் தலைமை உரையிலே 'தாயகத்தின் விடிவிற்காய் தீட்சண்யன் தந்த பங்கு வாயுரைத்துக் கூறிட முடியாது....' என்று தன் காத்திரமான கருத்துக்களைக் கவி வடிவில் வடித்து கவிதை நயத்தோடு விழாவை சிறப்பாக நடாத்தினார்.

அதனைத் தொடாந்து என்பீல்ட் நாகபூசணி அம்பாள் ஆலயப் பிரதம குருக்கள் சிவஸ்ரீ கமலநாதக் குருக்கள் அவர்கள் தனது ஆசியுரையிலே தீட்சண்யன் அவர்களின் கவிதைகளை சிலாகித்துப் பேசி அவரின் கவிதைகளை நூல் வடிவில் கொண்டு வந்து இந்த வெளியீட்டு விழாவினூடாக அவற்றை உலகிற்கு அறிமுகப்படுத்திய கவிஞர் தீட்சண்யன் அவர்களின் தங்கைகள் இருவருக்கும் மற்றும் கவிஞரின் குடும்பத்தினருக்கும் வாழ்த்துக்கள் கூறி நல்லாசிகள் வழங்கினார்.

ஆசியுரையைத் தொடர்ந்து கவிஞர் கந்தையா இராஜமனோகரன் அவர்கள் மிகவும் விரிவான ஒரு சிறப்புரையை ஆற்றினார். அவர் கவிஞர் தீட்சண்யன் அவர்களின் உள்ளம் கவர்ந்த கவிதைகளை நயத்தோடு எடுத்துரைத்து அதன் வீச்சங்களைச் சுட்டிக்காட்டி மறைந்த கவிஞர் தீட்சண்யனின் கனவுகள் நனவாக வேண்டும் என்ற ஆதங்கத்தோடு தீட்சண்யனின் தங்கை சந்திரா இரவீந்திரன் அவர்களின் இந்த நூல் வெளியீட்டு விழா முயற்சியைப் பாராட்டி தன் உரையைத் தாயக விடிவின் பிரார்த்தனையோடு நிறைவு படுத்தினார்.

அதனைத் தொடர்ந்து ஆய்வாளர் திரு.பற்றிமாகரன் அவர்களின் ஆய்வுரை சிவஸ்ரீ கமலநாதக் குருக்கள் அவர்களால் வாசித்தளிக்கப்பட்டது. உடல் நிலைக் குறைவின் காரணமாக திரு.பற்றிமாகரன் அவர்களால் கடைசி நிமிடம் விழாவிற்கு நேரில் சமூகமளிக்க முடியாமல் போன காரணத்தால் அவரின் நூல் பற்றிய விரிவான ஆய்வுரை எழுத்து வடிவில் அவரால் சமர்ப்பிக்கப்பட்டிருந்தது. அந்த ஆய்வுரையில் கவிஞர் தீட்சண்யன் அவர்களின் தாயக மீட்புத் தாகமும் விடியல் பற்றிய அவரின் கனவுகளும், காத்திரமான யதார்த்தமான அவரின் கவிதைப் படைப்புகளும், களத்தில் நின்று கவிதை சொன்ன அவரின் நெஞ்சார்ந்த தாய் மண் நேசமும், அவரின் மனித நேயமும் படைப்புகளுடாய் அலசி ஆராயப்பட்டு கவிதைகளின் கனம் தெளிவாக எடுத்துரைக்கப்பட்டது.

அடுத்து தமிழ்ப் பாடசாலை அதிபரும் தமிழ் மொழிப்பற்றாளருமான திரு.சுந்தரம்பிள்ளை சிவச்சந்திரன் அவர்கள் தனது ஆய்வுரையிலே கவிஞரின் படைப்புகளையும், நூலின் அட்டைப்பட ஓவியம் மற்றும் அழகான பிரசுரம் பற்றியும் தன் கருத்துக்களைக் கூறி மற்றும் கவிஞர் மறைந்தாலும் அவரின் உயிருள்ள கவிதைகள் தாயக விடியலுக்கு உரம் சேர்க்கும் என்ற திடமான கருத்தோடு கவிஞரின் தங்கைகளது நன் முயற்சியையும் பாராட்டி ஜேர்மனியிலிருந்து வருகை தந்திருந்த கவிஞரின் தாயாரை வாழ்த்தி வணங்கியும் தன் விரிவான ஆய்வுரையை நிறைவு செய்தார்.

அதனைத் தொடர்ந்து புலவர் சிவநாதன் அவர்கள் தன் சிறப்புரையைக் கவிமழையாகப் பொழிந்தார். கவிஞர் தீட்சண்யன் பற்றிக் கூறுகையில் 'தன்னை நம்புபவன் தாய் நாட்டை நம்புபவன்... தன் மக்கள் துயரத்தைத் தாங்கி முழங்குபவன்...' என்று உண்மைக் கவிஞர்களின் உளம் பற்றியும் எடுத்தியம்பி கவிதையால் சிறப்பு மழை பொழிந்து தாயகத்தின் விடிவிற்கான தன் கருத்தை தன் நம்பிக்கையை தெளிவாகத் தெரிவித்து கவிஞர் தீட்சண்யன் அவர்களின் குடும்பத்தினரையும் இதயம் நிறைய வாழ்த்தி தன் கவிதை மழையை நிறைவு செய்தார்.

அவரின் உரையைத் தொடர்ந்து ஜேர்மனியிலிருந்து வருகை தந்திருந்த மறைந்த கவிஞர் தீட்சண்யன் அவர்களின் தாயார் திருமதி.சிவா தியாகராஜா அவர்கள் 'தீட்சண்யம்' நூலின் முதற் பிரதியை வெளியிட்டு வைத்தார். திரு.கைலாயபதிவாகன் அவர்கள் முதற் பிரதியைப் பெற்றுக் கொண்டார். அதன் பின்னர் சிறப்புப் பிரதிகளை ஜிரிவி தொலைக்காட்சி இயக்குனர் திரு.கருணைலிங்கம் அவர்களும், டாக்டர் சிவா அவர்களும், ´ஒரு பேப்பர்` - கோபி அவர்களும் பெற்றுக்கொண்டு வெளியீட்டு நிகழ்வைச் சிறப்பித்தார்கள்.

இறுதியாக கவிஞர் தீட்சண்யன் அவர்களின் தங்கை திருமதி. சந்திரா இரவீந்திரன் அவர்கள் பதிலுரையும், நன்றி உரையும் வழங்கினார்.

பதிலுரையில் கவிஞர் தீட்சண்யனுடனான அண்ணன் தங்கை உறவின் வாழ்வனுபவங்களை கவிதை வடிவிலே கண்ணீர் பொங்கக் கூறி சபையோரையும் கண்கலங்க வைத்தார். தன் தாயின் மனஉறுதியும் நம்பிக்கையுமே தம் எல்லோரது துயரங்களையும் துடைத்தெறிந்து வாழவைக்கும் சக்தியைத் தமக்குத் தருவதாகவும் கூறி, அண்ணன் தீட்சண்யன் அவர்களின் கனவுகள் நிறைவேறும் என்ற நம்பிக்கையோடு விழாவில் உரையாற்றிய பேச்சாளப் பெருமக்களுக்கும் சபையோருக்கும் நன்றி கூறினார். இறுதியில் பலரது வேண்டுகோளுக்கு இணங்க இந் நூல் வெளியிடப்படும் இந் நன்நாளிலே 'தீட்சண்யன்' இலக்கிய வட்டம் என்ற ஒரு தாயக இலக்கியம் நோக்கிய ஒரு அமைப்பை அறிமுகப்படுத்தி அந்த இலக்கிய வட்டத்தின் தலைவராக சிவஸ்ரீ கமலநாதக் குருக்கள் அவர்களையும் பலரது விருப்பத்திற்கிணங்க திருமதி சந்திரா இரவீந்திரன் அவர்கள் அதன் செயலாளராகவும் திரு கைலாயபதிவாகன் அவர்கள் பொருளாளராகவும் செயற்படுவார்கள் என்ற செய்தியையும் எடுத்தியம்பி விழாவை இனிதே நிறைவு செய்தார்.

அனைவரும் இராப்போசனம் அருந்தி விடைபெற்றுக்கொண்டார்கள்.

'தீட்சண்யம்'
படைப்பாக்கம் :- மறைந்த கவிஞர் தீட்சண்யன் (எஸ்.ரி.பிறேமராஜன்).
நூல் தொகுப்பு :- சந்திரவதனா செல்வகுமாரன்.
வெளியீடும், அறிமுக நிகழ்வும்:- திருமதி.சந்திரா இரவீந்திரன்.

-நிலா

உங்களை நாங்கள் வணங்குகின்றோம்!

2009-11-27T11:41:00.002+01:00

எங்கள் இலட்சிய மாடத்தின்
அத்திவாரக் கற்களே!
அமைதியாக எம் மண்ணில்
புதைந்திருக்கும் விதைகளே!

பூகம்பங்களாய் களமாடிய நீங்கள்!
பூவிதழ்களாய் விரிந்திருக்கிறீர்கள்-ஆனால்
இங்கெரியும் தீபங்களால் நீங்கள்
மூட்டிடும் விளக்குகள் ஏராளம்!

கல்லறைக்குள்ளிருந்தே களப்புலிகளைப் பிரசவிக்கும்
வல்லமை கொண்டவர்கள் நீங்கள்!
மலர்தூவ வருவோரின் மனங்களில் பொறிபாய்ச்சி
கனல் தெறிக்க வைப்பவர் நீங்கள்!

நெய்யூற்றி உங்கள் முன்னால்
விளக்கெரிப்போம் நாங்கள்-உங்கள்
இலட்சியத்தின் சுமையினை துணிந்தே
பொறுப்பெடுப்போம் நாங்கள்!

- தீட்சண்யன்

கவிதை நூல் வெளியீட்டு விழா

2009-11-24T22:51:00.006+01:00

கடந்த ஞாயிற்றுக்கிழமை 22.11.2009 அன்று லண்டன், என்பீல்ட நாகபூசணி அம்பாள் ஆலய மண்டபத்தில் மறைந்த கவிஞர் தீட்சண்யன் (எஸ்.ரி.பிறேமராஜன்) அவர்களது ´தீட்சண்யம்` கவிதை நூல் தீட்சண்யனின் தங்கை திருமதி சந்திரா இரவீந்திரன் அவர்களால் வெளியிட்டு வைக்கப் பெற்றது.

திருமதி. சண்முகநாதன் அவர்கள் மங்கள விளக்கை ஏற்றி வைக்க, வரவேற்புரையை செல்வி.தர்ஷியா இரவீந்திரகுமாரன் அவர்களும், தலைவர் உரையை கவிஞர் பாலரவி அவர்ககளும், ஆசியுரையை சிவசிறீ கமலநாதக்குருக்கள் அவர்களும், சிறப்புரையை கவிஞர் கந்தையா இராஜமனோகரன் அவர்களும், ஆய்வுரைகளை ஆய்வாளர் திரு.பற்றிமாகரன் அவர்களும், ஆசிரியர் திரு.சுந்தரம்பிள்ளை சிவச்சந்திரன் அவர்களும் சிறப்புரையை புலவர் சிவநாதன் அவர்களும் ஆற்றினார்கள்.

நூலின் முதற்பிரதியை தீட்சண்யனின் தாயார் திருமதி. சிவா.தியாகராஜா அவர்கள் வழங்க திரு. கைலாயபதிவாகன் அவர்கள் பெற்றுக் கொண்டார்.

பதிலுரையையும் நன்றியுரையையும் திருமதி.சந்திரா இரவீந்திரன் அவர்கள் வழங்கினார்.

விழா மிகவும் சிறப்பாகவும், உணர்வு பூர்வமாகவும் நடை பெற்றது.

விழா நிகழ்வு புகைப்படங்கள்

மனஓசை - கவிஞர். முல்லை அமுதன்

2009-11-19T16:39:00.004+01:00

நூல்- மனஓசை

நூலாசிரியர்- சந்திரவதனா

விமர்சனம்- கவிஞர். முல்லைஅமுதன்

ஈழத்து பெண் படைப்பாளர்களில் வித்தியாசமாக சிந்திக்க முனைந்த சந்திரவதனா பாராட்டுக்கு உரியவர். மீனாட்சி நடேசையர் தொடக்கி வைத்த பெண்களின் படைப்புலகம் இன்று வரை தொடர்கிறது.

ஈழத்தின் கல்வி,மேலைநாடுகளின் இலக்கிய வருகை,திராவிட எழுத்துகளின் பயிற்சி, தென்னிந்திய சஞ்சிகைகளின் ஆக்கிரமிப்பு, இயல்பாகவே நடைமுறை வாழ்வியலின் ஏதுநிலை என நமது பெண் படைப்பாளர்களின் வருகை நிகழ்ந்துள்ளது.

ஆமை நகர்வது போலவே பெண் படைப்பாளர்களின் வருகை 80 இற்குப் பிறகு நிகழ்ந்த அதிசயம் அதிக பெண் படைப்பாளர்களின் படைப்புக்களை நாம் படிக்க வாய்ப்பாகியது. மீனாட்சி நடேசையர் ,கோகிலம் சுப்பையா, குறமகள், பவானி ஆழ்வாப்பிள்ளை, யாழ்நங்கை, குந்தவை, கோகிலா மகேந்திரன், மண்டூர். அசோகா, நயீமா சித்தீக், தாமரைச்செல்வி... எனத் தொடங்கி சந்திரவதனா ,சந்திரா ரவீந்திரன் வரை நீள்கிறது. உள்ளக, வெளியக இடப்பெயர்வுகள் இவர்களது புதிய சிந்தனை விரிவாக்கத்துக்கு உதவியது. 83இற்கு பின்னரான இனக்கலவரம்,போராட்ட உணர்வு அல்லது போருக்குள் வாழ்கின்ற சூழல் இவர்களையும் ஆகர்சித்ததில் வியப்பில்லை.

இங்கு சந்திரவதனாவின் தாய்-தந்தையரின் அறிவூட்டல் இவருக்குள் ஒரு எழுத்தாளரை உருவாக்கியிருக்கலாம். சூழலை அனுபவித்து, வாழ்க்கையை சரிவர உள்வாங்கி அதனை படைப்பில் தந்திருப்பது உண்மையில் பாராட்டத்தான் வேண்டும். எழுத்தும் வாழ்வும் ஒன்றாகி இவர் தருகின்ற பதிவுகள் சமூக வட்டத்தின் வரம்புகளை மீறாமல் வார்த்தைகள் சிதறாமல் எங்களுக்கு தந்த ‘மனஒசை’ இல் சிறப்பான சிறுகதைகளை வாசிக்க முடிந்திருக்கிறது. ஏற்கனவே ‘ஈழமுரசு’ பத்திரிகையில் வாசித்த உணர்வு இன்றும் என்னுள் ஞாபக விதைகளை விதைத்ததை உணரமுடிகிறது. என் தந்தையுடன் அவர் மாற்றலாகி சென்ற இடங்களில் நானும் என் தங்கைகளும் சிறு சிறு அசைவுகளையும்/ அமைவுகளையும் அனுபவித்து நுகர்ந்த நிகழ்வை நினைத்துப் பார்க்க வைத்த கதைகள் அனேகம். ஒவ்வொரு கதைகளை வாசிக்கும் போதும் என்னுள் எழுகின்ற உணர்வு என் வாழ்வின் கதைகளைப் போலுள்ளதாக உணர்கையில் எல்லா யாழ்ப்பணத்துக் கிராமங்களின் கதைகளே என உணர்த்தப்படுவது புரிகிறது. பருத்தித்துறை தொடங்கி நாகொல்லாகம ஊடாக ஜெர்மனி வரை தொடர்கிறது. பழகிய பாத்திரங்கள், ஊர்த் திருவிழா ஞாபகங்கள் வித்தியாசமான சிந்தனை, வார்த்தைகளை லாவகப்படுத்தும் திறமை இவருக்கு எல்லாமே கைகொடுத்திருக்கிறது. இதுவரை வாசித்த கதைகளூடாக நம்பிக்கையும், ஆரோக்கியமாகவும் ஈழத்து பெண் படைப்பாளர்கள் எழுதுகிறார்கள். இங்கு இவரும் அப்படியே. மொழிக்கு முழு உரிமையும் எழுத்தில் தந்திருக்கிறார். வாய்மொழிச் சொற்கள் ஆளுமையுடன் வெளிப்படுத்தப் பட்டிருக்கிறது. கனவு/கனவு காத்த வாழ்வு.. அது தருகின்ற சோகம் /வலிகள் என் போன்ற வாசகர்களை உள்வாங்குகின்ற நிகழ்வு நடந்திருக்கிறது.

இன்றைய பெண்களின் பெண்ணியம் சார்ந்த தவறான சிந்தனைகள் மீது எனக்கு அவநம்பிக்கை உண்டு. எனினும் வரம்புகள் மீறாமல் எழுதியது ஆறுதலைத் தந்துள்ளது.

ரயில் பயணம் அலாதியானது. அன்றைய யாழ்ப்பாணத்து யாழ்தேவி / மெயில் ரயில் பயணம் சுவாரஷ்யம் நிறைந்தது. வழியில் தெரிகின்ற மரங்கள், மனிதர்கள், தரித்து நிற்கிற போது வந்து முண்டியடித்த படி ஏறுகிற வியபாரிகள்/பயணிகள், சுதந்திரமாக பத்திரிகையை விரித்தபடி தூங்குகிற மனிதர்கள் அவ் அனுபவம் இப்போது இல்லை. ஐ டி கேட்டு பயமுறுத்தும் இராணுவம், ஆங்கங்கே பதிவு செய்ய வேண்டிய துர்ப்பாக்கிய நிலை.. இப்படி நிறைய அனுபவ வெளிப்பாடுகள் கதைகள் நம்மை உலுக்கிப் பார்க்கின்றன. சுதந்திரமாக எதுவும் இல்லைதான். முன்னால் நகர்கிற எதுவும் நீ அன்னியன் என்பதை சொல்லாமல் சொல்லுகிற செய்திகள்.

மனிதர்களால் நிச்சயிக்கப்பட்டு இணைகிற மனங்களுள் எழுகின்ற விரிசல்கள் ஒரு பேதையை மரணிக்க வைக்கிறது ‘வேஷங்கள்’ இல். புலம்பெயர் சூழலில் இயல்பாகவே ஆகிவிட்ட உறவுப் பிறழ்வு உமா மூலம் சாட்சியமாக்கப் பட்டுள்ளது.

சின்னச் சின்ன அனுபவ வெளிப்பாடுகளை, சில பயணங்களில் ஏற்படுகின்ற எரிச்சலூட்டுகிற சம்பவங்களை கோகிலா என்ற பாத்திரத்தின் மூலம் ‘பயணம்’கதையில் சொல்கிறார்.

‘கண்டவற்றை நாளும் கனவிற் …திண்டிறலிற் கென்னோ…’ திருவருட்பயன் தருகின்றதாயினும் உண்மையே. கண்முன்னே நிகழ்ந்த சம்பவங்களையே மனதிருத்தி எழுத்தில் தந்து எம்மைத் திரும்பி பார்க்க வைத்துள்ளார்.

இன்றைய பெண் படைப்பாளர்களின் சிந்தனை விரிவு பட்டிருக்கிறது. அனுபவம் என்பதே நேரடி/பிறரின் என வகைப்படுத்துகையில் இங்கு சந்திரவதனா தன் அனுபவங்களை ஆழமாக உள்வாங்கியிருப்பது சிறப்பைத் தருகிறது.

பெண் என்பவளே மென்மையானவள் தான். அந்த பெண்மையிலும் சீரிய சிந்தனைகள் பூக்கும் தான். இங்கு சிறுகதைகளாய்ப் பூத்திருகிறது.

தேனீர் குடிக்க வரச் சொல்லுகிறவனிடம் நாசூக்காய் நழுவுகின்ற கோகிலாவின் சாமர்த்தியம் புலம்பெயர் நாட்டில் வாழ்கின்ற ஒவ்வொரு தமிழ்ப் பெண்ணும் அனுபவ வாயிலாகப் பெற்றிருக்கிறார்கள். ஊரில் ஊசியும், கொஞ்சம் மிளகாய்த் தூளும் அவர்களின் கைப் பையில் கொண்டு செல்லும் நம் ஊர் பெண்களை நினைத்துப் பார்கிறேன். இங்கு வாழ வேண்டிய சூழலில் தம்மை பழக்கப் படுத்திக் கொண்டுள்ளார்கள்.

உயரத்தில் இருந்து வீழ்ந்து மரணிக்கும் பெண்ணிலிருந்து பிற கதைகள் மாறினாலும் ஒரு மையப் புள்ளிக்கே வந்து நிற்கிறார்கள்.

பெண்ணின் மன வலி அவளுக்குத் தான் தெரியும். முகம் தெரியா ஆணுக்கு மாலை இடுவதும் அவனின் எல்லா சுகங்களுக்கும் / துக்கங்களுக்கும் அனுசரித்துப் போகின்றவளாக, விட்டுக்கொடுத்தபடி யாரோ வகுத்த சமூக வட்டத்துள்ளிலிருந்து வெளி வரமுடியாமல் தவிக்கின்ற பெண்ணின் மன நிலைக்கேற்றவாறு, ஊர் மாதிரி அம்மா வீட்டுக்கு பொதிகளுடன் வந்து இறங்காமல் தன் முடிவை தானே எடுக்கின்றவளாகவும், மகனுக்காக வாழ முடிவெடுக்கிறவளாகவும், முகம் தெரியாத ஊரில் யாரோ பொருத்தம் பார்த்து பார்சல் மனைவியாக வந்த ஒருத்தியின் வாழ்நிலை சிதறுகிற நிலையிலும் நிதானமாக முடிவெடுத்த பெண்ணின் மன உளைச்சல் அழகாக படம் பிடித்துக் காட்டப் பட்டிருக்கிறது. சங்கர்- கோகுல்- இந்து மூன்று பாத்திரங்களூடாக நம்மையும் நிமிர வைக்கிறார்.

ஊரின் நிகழ்வுகளுக்குள்/ இராணுவக் கெடுபிடிகள், இதர அச்சுறுத்தல்கள் இவற்றுக்குள் மத்தியில் தன் அக்கா பேசிய மாப்பிள்ளையுடன் வந்த சங்கவிக்கு தன் கணவன் சேகரின் இன்னொரு பக்கம் தெரிய வர, முதலில் தன்னைத் தானே சிறைப்படுத்தி வாழுதலில் இருந்து நிதானமாக தன் நாளை தீர்மானிக்கிறவளாக சங்கவி மாறுகையில் வரம்புகளை உடைக்க வைக்கிற சிந்தனை தெளிவு படைப்பாளரிடம் நிறையவே தெரிகிறது. வர்ணனைகள் அளவாக சேர்க்கப்பட்டுள்ளது. இன்னொரு சேதியாக இளமையான புகைப்படங்களூடாக பெண்ணையும் அவள் சார்ந்த உறவுகளையும் ஏமாற்றுகிறதாக சேகர் பாத்திரமூடாக கோடிட்டுக் காட்டுகிறார். நிறைய கனவுகளுடன் வருகின்றவள் தன் வாழ்வு பற்றிய கனவுகள் உடைகையில் சீற்றம் கொள்வதை அழகாக புரியவைக்கிறார்.

தங்களின் வாழ்வுக்காக தங்கள் வாழ்வை அர்ப்பணம் செய்த தாய் தந்தையரை புலம்பெயர் தேசத்துக்கு அழைத்து வந்து விட்டு அவர்களின் சுகதுக்கங்களை மறந்து உபகாரப்பணத்துக்காக வருத்துகின்ற கொடுமைகள் சோகம் தருகிறது. பாத்திரங்களை உள்வாங்குகிற அனுபவங்கள் அதை எழுத்தில் தருகிற ஆற்றல் எம்மை மீண்டும் வாசிக்கத் தூண்டுகிறது. மொழியைக் கைக்குள் அடக்குகின்ற வல்லமை எதிர்கால சிற்பியின் இன்றைய தரிசனம் நமக்கு ‘மனஒசை’யைத் தந்துள்ளது.

கிராமத்து வாழ்நிலை/ போர்ச்சூழல்/ இந்திய-இலங்கை இராணுவ அடக்குமுறைகளால் சிதிலமாகிப்போன நிலையில் புலம்பெயர் தேசத்துச் சூழல் மாற்றத்தால் மனித மனங்களும் எப்படி மாறுகிறது என்பதும், தான் தன் குடும்பம் தன் பிள்ளைகள் என்று வந்துவிட தாய் நாட்டை, தன் கலாச்சாரதை மறந்து வாழ்கிற மனிதர்கள்… புலம்பெயர் தேசத்து வாழ்க்கைக்கு அனுசரித்துப் போகவேண்டிய நிர்ப்பந்தம் ஒரு பெண்ணை/படைப்பாளியை பாதித்திருக்கிறது. நம் முன்னே உலாவும் பாத்திரங்களையே நமக்கு படிக்க தந்திருகிறார். எழுத்தில் வெற்றியும் கண்டிருக்கிறார்.

நூலில் அச்சுப்பிழைகளைக் காணமுடியவில்லை. குமரன் பதிப்பகத்தாரின் அச்சும் அழகு சேர்க்கிறது.

முப்பது கதைகளூடு நம்மைப் போலவே நிறைய அனுபவங்களைப் பெற்றிருப்பார். ஆதலால் அவரிடமிருந்து இன்னொரு மனஒசையை எதிர்பார்க்கிறோம்.

முல்லைஅமுதன்
2009

லண்டனில் நூல் வெளியீட்டு விழா

2009-11-07T09:37:00.003+01:00

மறைந்த கவிஞர் தீட்சண்யனின் (எஸ்.ரி.பிறேமராஜன்)

தீட்சண்யம்

கவிதைத்தொகுப்பு வெளியீட்டு விழா

காலம் - 22.11.2009

ஆர்வலர்களை அன்புடன் அழைக்கிறோம்.

மேலதிக விபரங்களுக்கு

Chandra Ravindran - 0044 7846946536

Chandravathanaa Selvakumaran - theedchanyan@googlemail.com

தெ. நித்தியகீர்த்தி

2009-10-17T14:23:00.005+02:00

T. Nithyakeerthy
04.03.1947 - 15.10.2009)

எழுத்தாளர் தெ. நித்தியகீர்த்தி (04.03.1947 - 15.10.2009) தனது தொப்புள் கொடி நாவலை வெளியிட இரண்டு நாட்களே இருக்கையில், அதற்கான வேலைகளை மிகவும் ஆர்வமாகவும், சந்தோசமாகவும் மேற்கொண்டிருந்த வேளையில் மாரடைப்பினால் திடீரென மரணித்து விட்டார்.

எனது கணவரின் சகோதரர், மைத்துனர் என்ற உறவு முறைக்கு அப்பால் ஒரு இலக்கிய நண்பனை இழந்து விட்ட உணர்வுகளோடு...

எழுத்தாளர் தெ. நித்தியகீர்த்தி விக்கிபீடியாவில்
நித்தியகீர்த்தியின் மீட்டாதவீணை நாவல்

நித்தியகீர்த்தியின் சில படைப்புகள்
* Code of Conduct - SHORT STORY
* கன்பரா கண் விழிக்குமா?
* தமிழ் உணர்வு - (சிட்னியில் நடைபெற்ற எழுத்தாளர் விழாவில் வாசிக்கப்பட்ட கட்டுரை)

பசுமை நிறைந்த பள்ளி நினைவுகள் - 2

2009-09-22T14:46:00.002+02:00

கல்லூரிச்சாலையின் பசுமை நினைவுகளோடு சம்பந்தம் உள்ள ஒரு பதிவு இது என்பதால் இதை மீள்பதிவு செய்கிறேன்.

எமது வாழ்வில் நல்ல விதமாகவோ அன்றிக் கெட்ட விதமாகவோ மனதில் தடம் பதித்துப் போனவர்கள் பலர் இருப்பார்கள். இவர்கள் அடிக்கடியோ அன்றி எப்போதாவதோ எமது நினைவுக்குள் முகம் காட்டிச் செல்வார்கள். அப்படியாக எனக்குள் முகம் காட்டுபவர்களில் லxxxம் ஒருவன்.

லxxல்
அவன் பற்றிய பூர்வீகம் எதுவுமே எனக்குத் தெரியாது. நான் Tuitoryக்குப் போகும் ஒவ்வொரு பொழுதிலும், அவன் வகுப்பு நடக்கும் அறையின் வாசலில் நின்று என்னைப் பார்த்துக் கொண்டே இருப்பான். அந்த வாசல் Tuitoryயின் வாசலைப் பார்த்த படியே இருப்பதால் உள்ளே நுழைவது யாராக இருந்தாலும் அவனைத் தரிசிக்காது செல்ல முடியாது. நான் வரும் நேரங்களில் மட்டுந்தான் அதில் அவன் நிற்கிறானா என்பது எனக்குத் தெரியாத விடயம்.

இப்போதென்றால் ஒரு தெரிந்தவரைக் கண்டால் ஒரு "ஹலோ"வோ அல்லது ஒரு "வணக்கமோ" அதையும் விட்டால் ஒரு புன்னகை சிந்தலோ இல்லாமல் நகர மாட்டோம். அப்போது (31வருடங்களுக்கு முன்) அதுவும் ஒரு பதின்னான்கு வயதுப் பெண் ஒரு ஆணைக்கண்டு தெரிந்தது போல் பாவனை பண்ணிக் கொள்வது விபரீதமான விளைவுகளையே தரும். இதற்கு மேலால் அவன் மீது எனக்கு எந்த விதமான ஈடுபாடும் இருக்கவும் இல்லை. அதனால் எந்தவித பாவனையுமின்றி நான் அவனைத் தாண்டி விடுவேன்.

நிட்சயம் அவன் என்னை விட வயதானவனாக இருப்பான். ஆனாலும் ஆங்கில வகுப்புக்கு மட்டும் எனது வகுப்பில் வந்தமர்வான்.

அவனது பெயர் லxxல் என்பதை ஆங்கில வகுப்பில் ஆங்கில ஆசிரியர் கூப்பிடும் போதுதான் நான் அறிந்து கொண்டேன். அவனது பிறப்பிடம் மட்டக்களப்போ அல்லது திருகோணமலையோ அல்லது வேறு இடமோ தெரியவில்லை. ஆனால் எங்கோயோ இருந்து பருத்தித்துறைக்கு வந்து அந்த ரியூற்றரியிலேயே ஒரு அறையில் தங்கியிருந்து படிக்கிறான் என்பது மட்டும் அரசல் புரசலாக என் காதிலும் வந்து விழுந்திருந்தது.

Tuitoryயில் ஒரு பாடம் முடிந்து வரும் இடைவேளையின் போது பெண்கள் Toilet பக்கம் செல்வதாயின் அவனது அறையைக் கடந்துதான் செல்ல வேண்டும். நான் அந்த அறையைக் கடக்க வேண்டிய ஒவ்வொரு பொழுதிலும் அவன் ஓடி வந்து அறை வாசலில் நின்று என்னையே பார்த்துக் கொண்டு நிற்பான். ஒரு நாளேனும் அவன் என்னுடன் கதைக்க முயற்சித்ததாய் எனக்குத் தெரியவில்லை. ஆனால் எப்போதுமே அவன் முகத்தில் ஒரு மெல்லிய புன்னகை கவிந்திருக்கும்.

இது ஒரு புறம் இருக்க எங்களுக்கு பத்தாம் வகுப்புப் பரீட்சை நெருங்கிக் கொண்டிருந்தது. பிரியப் போகிறோம் என்ற நினைப்பில் எனது சக மாணவிகள் Autograph களுடன் திரிந்தார்கள்.

"ஆழக்கடல் வற்றினாலும் அன்புக்கடல் வற்றக் கூடாது." என்பதில் தொடங்கி எத்தனையோ சினிமாப் பாடல்களின் வரிகளால், பழமொழிகளால்... என்று தொடர்ந்து "என்னை மறந்து விடாதே..." என்பது வரை எழுதி எழுதி Autographஐ நிறைத்தார்கள்.

நானும் என் பங்குக்கு எனது Autographஐ ஒவ்வொருவரிடமும் நீட்டி வாழ்த்துக்களையும், கையெழுத்துக்களையும் வாங்கிக் கொண்டேன். இத்தனையும் சக மாணவிகளிடந்தான். மருந்துக்குக் கூட சக மாணவர்களிடம் கையெழுத்தை வாங்கும் பழக்கம் அப்போது இல்லை.

அன்று Chemistry வகுப்பு முடிய 5நிமிட இடைவேளை. அவசரமாக வகுப்பறையை விட்டு வெளியில் எமக்கான அறைக்குச் சென்று தண்ணீர் குடித்து... மீண்டும் ஆங்கில வகுப்புக்குத் திரும்பிய போது எனது மேசையில் எனது புத்தகங்களுடன் இருந்த எனது Autographஐக் காணவில்லை.

எல்லாமாணவிகளையும் மட்டுமல்லாது, Tuitory பொறுப்பாளரையும் கேட்டு விட்டேன். `ம் கூம்...` அது எங்கே யார் கைக்குப் போயிருக்குமென்று யாருக்குமே தெரியவில்லை. "பெடியன்களில் யாரோ எடுத்து விட்டாங்கள் போலை." சில மாணவியர் கருத்துத் தெரிவித்தனர். பார்த்துப் பார்த்து வேண்டிய கையெழுத்துக்களும், வாழ்த்துக்களும் தொலைந்து போய் விட்டதில் எனக்கு வருத்தந்தான். என்ன செய்வது...?

ஒரு வாரத்துக்குள் அம்மாவிடம் கேட்டு இன்னொரு Autograph வாங்கி, மீண்டும் ஒவ்வொருவரிடமாக நீட்டிக் கொண்டிருந்தேன். இப்படியே Tuitoryயின் இறுதிவாரமும் வந்து விட்டது. அந்த வாரத்தில் ஒருநாள், இடைவேளைக்கு வெளியில் போய் வந்த போது, தொலைந்த எனது Autograph எனது புத்தகங்களின் மேல் வைக்கப் பட்டிருந்தது. எனக்கு அளவிலா மகிழ்ச்சி. கூடவே பயமும், யார் யார் என்ன கிறுக்கியிருப்பார்கள் என்ற குழப்பமும் இருந்தது.

ஆங்கில வகுப்பு முடிந்து வீடு சென்றதும் Autographஇன் பக்கங்களைப் புரட்டினேன். எனது எண்ணம் சரியாகவே இருந்தது. மூன்று பக்கங்களில் ஒரே கையெழுத்தில் யாரோ ஒருவர் அழகாக எழுதியிருந்தார்.

அவற்றில் ஒரு பக்கத்தில்
கோட்டையிலே பெண் பிறந்தாலும்
தலையில் கொட்டியபடியேதான் நடக்கும்
என்ற வாக்கியங்கள் இருந்தன.

அந்த ஒரு வாரத்துக்குள் எனது நண்பிகள் பல ஆராய்ச்சிகளை மேற்கொண்டதில் அதை எழுதியது லxxல் ஆக இருக்கலாம் என்ற பதில் எனக்குக் கிடைத்தது. அவர்கள் தந்த தகவல்களின்படி அவனது கையெழுத்துத்தான் அது என என்னால் ஊர்ஜிதம் செய்து கொள்ளவும் முடிந்தது.

ஆனால் எனது பத்தாம்வகுப்புப் பரீட்சை முடிந்து, முடிவுகளுக்காகக் காத்திருந்து, மீண்டும் நான் பதினோராம் வகுப்பில் அதே Tuitoryயில் போய்ச் சேர்ந்த போது அவன் அங்கு இல்லை. "நீயா எழுதினாய்?" என்றோ, அல்லது "ஏன் அந்த வாக்கியங்களை எனக்கு எழுதினாய்?" என்றோ கேட்பதற்குக் கூட எனக்கு ஒரு வாய்ப்புத் தராமல் அவன் தனது சொந்த ஊருக்குப் போய்விட்டான் என்பது தெரிந்தது.

அந்த Autographம் இந்திய இராணுவத்தின் அத்துமீறலில் எனது வீட்டுக்குள்ளிருந்து வீசி எறியப்பட்டு விட்டது. ஆனால் இரக்கமா, விருப்பமா என்று தரம் பிரித்தறிய முடியாத அவனது பார்வையையும், அவன் எழுதிய அந்த வசனங்களையும் என் மனதுள் இருந்து தூக்கியெறிய முடியவில்லை.

சந்திரவதனா
7.11.2005
http://www.manaosai.com/